Wstęp
Okręt podwodny Thétis (Q134) to jedna z interesujących jednostek floty francuskiej z okresu międzywojennego oraz II wojny światowej. Należał do typu Circé i był jednym z czterech okrętów tego rodzaju, które zostały zaprojektowane w ramach rozbudowy floty francuskiej. Jego historia jest związana z dramatycznymi wydarzeniami II wojny światowej, w tym kampanią norweską oraz samozatopieniem w Tulonie. Artykuł ten ma na celu przybliżenie projektu, budowy, charakterystyki technicznej oraz służby okrętu Thétis w kontekście historycznym.
Projekt i budowa
Thétis została zamówiona w ramach programu rozbudowy floty francuskiej z 1922 roku. Okręt został zaprojektowany przez inżyniera Jeana Simonota, a jego konstrukcja była zbliżona do jednostek typu Sirène. W trakcie projektowania zwrócono uwagę na manewrowość oraz uzbrojenie jednostki, jednakże niektóre aspekty, takie jak czas zanurzenia oraz ciasnota wnętrza, stały się problematyczne dla załogi.
Budowa okrętu miała miejsce w stoczni Schneider w Chalon-sur-Saône. Stępkę położono w lipcu 1923 roku, a Thétis zwodowano 30 czerwca 1927 roku. Po zakończeniu prac budowlanych, okręt został przyjęty do służby w Marine nationale w czerwcu 1929 roku i otrzymał numer ewidencyjny Q134.
Dane taktyczno-techniczne
Thétis była średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 62,48 metra, szerokość 6,2 metra, a zanurzenie 3,99 metra. Wyporność jednostki wynosiła 615 ton na powierzchni oraz 776 ton w zanurzeniu. Okręt napędzany był przez dwa dwusuwowe silniki wysokoprężne Schneider-Carels o łącznej mocy 1250 koni mechanicznych (KM) na powierzchni oraz dwa silniki elektryczne o mocy 1000 KM pod wodą. Dzięki dwuśrubowemu układowi napędowemu Thétis mogła osiągnąć prędkość 14 węzłów na powierzchni i 7,5 węzła w zanurzeniu.
Okręt miał zasięg wynoszący 3500 Mm przy prędkości 9 węzłów na powierzchni oraz 75 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą. Zbiorniki paliwa były w stanie pomieścić 60 ton oleju napędowego, a energię elektryczną magazynowano w bateriach akumulatorów typu D liczących od 140 do 144 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 80 metrów, a autonomiczność jednostki wynosiła 20 dób.
W zakresie uzbrojenia Thétis była wyposażona w siedem wyrzutni torped kalibru 550 mm: dwie wewnętrzne i dwie zewnętrzne na dziobie, jedną wewnętrzną na rufie oraz jeden podwójny obrotowy aparat torpedowy za kioskiem. Łączny zapas torped wynosił 13 sztuk. Dodatkowo posiadała działo pokładowe kal. 75 mm M1925 L/35 oraz dwa karabiny maszynowe kal. 8 mm. Załogę okrętu stanowiło trzech oficerów oraz 38 podoficerów i marynarzy.
Służba
W momencie wybuchu II wojny światowej Thétis pełnił służbę na Morzu Śródziemnym jako część 13. dywizjonu 5. eskadry 1. Flotylli okrętów podwodnych stacjonującej w Tulonie, której dowódcą był kpt. mar. J.E.L. Lefeuvre. Na końcu roku 1939 jednostka była remontowana w Tulonie przed rozpoczęciem działań wojennych.
28 marca 1940 roku Thétis, razem z bliźniaczymi okrętami Circé, Calypso i Doris, wyszedł z Oranu w konwoju do Brestu przez Cieśninę Gibraltarską i następnie udał się do Harwich, aby wspomóc Brytyjczyków podczas kampanii norweskiej. Okręt dotarł do portu 19 kwietnia i już pięć dni później rozpoczął pierwszy patrol morskich szlaków handlowych.
Podczas swojej służby Thétis odbywał wiele patroli, m.in. pod Texel oraz pomiędzy Lowestoft a Great Yarmouth. W dniu 18 maja nawiązał kontakt z brytyjskim okrętem podwodnym HMS Spearfish, co świadczy o aktywnym uczestnictwie jednostki w działaniach wojennych.
Niestety sytuacja polityczna zmieniała się dynamicznie; po zawarciu zawieszenia broni między Francją a Niemcami Thétis znalazł się pod kontrolą rządu Vichy. W obliczu zbliżających się niemieckich sił armijnych oraz zagrożenia dla floty francuskiej na Morzu Śródziemnym, okręt został samozatopiony przez własną załogę dnia 27 listopada 1942 roku podczas ataku Niemców na Tulon.
Zakończenie
Okręt podwodny Thétis (Q134) pozostaje znaczącą częścią historii francuskiej marynarki wojennej z okresu II wojny światowej. Jego budowa i służba ilustrują zarówno postęp technologiczny tamtych czasów, jak i dramatyczne losy floty francuskiej podczas konfliktu zbrojnego. Samozatopienie okrętu odzwierciedla sytuację polityczną Francji po kapitulacji oraz determinację załogi do ochrony jednostki przed przejęciem przez nieprzyjaciela. Historia Thétis wpisuje się w szerszy kontekst zmagań morskich II wojny światowej i stanowi przykład odwagi marynarzy walczących o zachowanie honoru swojej floty.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).